Jozef Kemperman neemt afscheid

Net voordat de 19de Huntenkunst van start ging, maakte Jozef Kemperman aan het bestuur bekend, dat dat zijn laatste Huntenkunst was. Hij heeft zich achttien jaar ingezet als vrijwilliger voor onze manifestatie en dat is niet niks. Het bericht van stoppen verraste ons als bestuur, des te meer dat Jozef zijn hart aan de manifestatie verpand had. In mijn openingstoespraak heb ik aan zijn afscheid aandacht geschonken en werd Jozef letterlijk in de bloemetjes gezet. Voor de deelnemende kunstenaars was dat aanleiding om hem te verrassen en te bedanken met een gezamenlijk cadeau. Burgemeester Herman Kaiser van Doetinchem karakteriseerde Jozef als de 'super vrijwilliger'.

Steunpilaar

Natuurlijk respecteren we zijn besluit. Achttien jaar inzet vraagt veel, heel veel. Jozef was vanaf het tweede jaar de vaste steunpilaar van Huntenkunst. We zullen deze pilaar missen, heel hard missen. Huntenkunst een prachtig idee, maar dat moet wel omgezet worden in daden. In dit samenspel gaan we een solide rots in de branding missen. Achttien jaar met Jozef samenwerken betekende voor ons een voorrecht. Zo'n lange tijd samen een prachtig project opzetten smeed een speciale band.

Opbouwploeg

Jozef was verantwoordelijk voor de opbouw van de units, het creëren van zijn kunstdorp en hij opereerde volledig zelfstandig. Hij zorgde dat alles perfect in orde kwam. Jozef was daarnaast de man van de logistiek en hij had de zorg voor het werven en begeleiden van vrijwilligers. Juist dat onderdeel dat Jozef vertegenwoordigde - de opbouw van de ruimte - betekent letterlijk wat we hier zeggen pochelen, dag en nacht er tegen aan, vooral lijflijk zwaar werk, juist dat aspect van de geweldige inzet werd nog al eens onderbelicht.

Josef Kemperman, hier in een krantenbericht, bezig met de opbouw
van de manifestatie Huntenkunst in de Markthal:

Bescheiden en harder werker

Door zijn bescheiden aard, misschien een typische Achterhoekse trek, zijn manier van aanpak 'niet praten maar doen' werd wellicht de inzet van de vrijwilligers te veel onderbelicht. Jozef was het prototype van de ideale vrijwilliger, zich onbaatzuchtig inzetten voor een goede zaak en dit met volle overgave en steeds met de hand en met het oog van een perfectionist. Als het voor de anderen ondertussen wel welletjes was, was voor Jozef de grens nog niet bereikt. Tevreden zijn kon hij eigenlijk pas als er ook werkelijk niets meer aan mankeerde en dan te bedenken dat alles met minimale middelen verwezenlijk moet worden.

Lief en leed

Elke organisatie kent het delen van lief en leed. Ook gaat dat voor Jozef op. Zo zijn er nog wat ogenblikken van gevechten om te overleven geweest. In het eerste jaar was er al wat ik gemakshalve maar aanduid met 'de vlucht uit Egypte'. Het kwam er toen al op neer naar Doetinchem te vertrekken en daar verder te gaan of te stoppen. Wat voor Jozef een cruciaal moment geweest is en zeker niet tot zijn motivatie bijgedragen heeft om verder te gaan is de afbraak van de Houtkamphal, de hal waarin Huntenkunst vijftien keer gehouden werd. In zijn beleving een ideale en bijzondere hal om Huntenkunst in te houden. Zelfs nog ten hedendagen geldt dat voor hem, daar is hij nog steeds niet over te spreken.

Afscheid stemt droevig

Zonder Jozef zal er een moeilijke tijd aanbreken, vele zaken, die vaak zo vanzelfsprekend gedaan werden, vragen om een nieuwe oplossing. Als Huntenkunst blijven we wel achter met de klemmende vraag door wie? Door een tweede Jozef Kemperman, maar is die er wel? Wij zijn Jozef zeer dankbaar voor zijn geweldige inzet. Het besef hem te moeten missen stemt ons verdrietig gevoel, door zijn vertrek staat er veel op het spel.

Harrie Schenning
Voorzitter Huntenkunst